| Field | Detail |
|---|---|
| Subject | Haida Tatoeëren (Ki-da) |
| Type | Traditie |
| Tijdperk | Middeleeuws |
| Locatie | Haida Gwaii · British Colombia |
| Datum | 1200 CE |
| Style / Technique | Northwest Coast formline crest tattooing, black magnetite and red hematite, skin-stitch and hand-poke |
| Verbonden met | Tlingit Crest Tatoeages, Inuit Kakiniit en Tunniit, Alethea Arnaquq-Baril |
Archiefnotitie
Bij de Haida was ki-da een systeem van het markeren van clan-cresten, de beer, bever, wolf, adelaar, orka, zalm en anderen die toebehoorden aan de Adelaar en Raaf moieties, weergegeven in hetzelfde curvilineaire formline-ontwerp dat in de hele kunst van de Noordwestkust wordt gebruikt en op palen is gesneden. De tekens dienden als een zichtbaar, permanent verslag van clanlidmaatschap, familielijn en territoriale rechten, en ze werden toegepast binnen de potlatch, de ceremoniële cyclus van feesten en geschenken waarbij de namen en rechten van een huis werden getuigd en bevestigd. De antropoloog James Swan documenteerde de praktijk eind negentiende eeuw en merkte op dat elke markering betekenis had en dat de ontwerpen op de handen en armen van vrouwen hun familie en crest aangaven. Canada's verbod op de potlatch van 1885 tot 1951 onderdrukte het tatoeëren zonder het ooit direct illegaal te maken, een geval van onderdrukking door indirectie; de traditie kromp scherp maar verdween niet, en een hedendaagse revival is aan de gang. Lars Krutak's onderzoek naar de crest-tatoeages van de Tlingit en Haida is de belangrijkste moderne synthese.